biografie

This post is also available in: Deutsch

“In de vroege ochtend op 22 december 1965, na de winter zonnewende, ben ik geboren. Als kind hield ik al van muziek, dans en iets intuïtief uitbeelden. Improviseren vond ik geweldig.
Kennelijk heb ik een rijke innerlijke beleving. Ik zag mezelf als een dansende Heidi op een berg: vrijheid, blijheid en onbegrensd in stilte.  Met een liefde voor het leven en de natuur. 

Het was een geluk dat familie in Liechtenstein woonde. Hier is ongetwijfeld mijn liefde voor de bergen en de Duitse taal gevoed. Wat kon ik er genieten van het uitzicht. Thuis had ik een eigen Heidi-jurkje bedacht en danste op alpenmuziek. Dat herinnerde me aan dat vrije en warme gevoel. Mijn droomberoep was Reisleidster. Met mensen onderweg zijn in verre landen…… 


Op m’n 7e, werd ik om gezondheidsredenen voor langere tijd opgenomen in een medisch kindertehuis in Egmond aan Zee. Wat had ik er heimwee. Toen ik 13 was, overleed mijn vader plotseling aan een hartaanval. Mijn moeder kon de draad niet oppakken, zij werd op jonge leeftijd dement en overleed daaraan. De ervaringen had ik tot in detail in me opgenomen en “veilig verstopt”.

waar een wil is, is een weg

Het uitte zich in vele levensvragen. En in angst, in een onrustig lichaam. Daarvoor schaamde ik me diep en deed m’n best om het te verbergen. Op school was ik zeker geen brave leerling. Naar het journaal kon ik niet kijken. Het voedde mijn angst. Ondertussen zocht ik alles uit waar ik rustig van kon worden. Achteraf is dat gevoel, die schaamte en angst, een drive geworden om alles uit het leven te halen. Mijn motto is “waar een wil is, is een weg.”  Op het kerkhof keek ik vaak naar teksten op grafstenen. “Eindelijk rust, hier rust, etc”. Kon de mens dan geen rust vinden tijdens zijn leven?

“Op m’n 22e begon mijn zoektocht:
waar vind ik rust, wat is leven, wat is dood?”

een roep

In mijn jeugd heb ik Ballroom en Latin gedanst. Als ik in mijn dansjurk de vloer op ging, leek het alsof de wereld om mij heen verdween. Mijn droom als reisleidster maakte plaats voor een baan als Human Resource manager bij een bank. Later in combinatie met een gezin. Ik ben getrouwd en moeder van een zoon en dochter. De zwangerschappen en geboortes zijn dankbare hoogtepunten in mijn leven.

keerpunt

Vele gesprekstherapieën over mijn verleden heb ik gevolgd. In mijn hoofd had ik alles geanalyseerd.
Een besef dat ik een lichaam heb, ontstond toen ik fysieke klachten kreeg. Een signaal om naar mijn lichaam te leren luisteren.

Tijdens een persoonlijk leiderschapsweek in Zuid-Frankrijk zag ik in dat ik ver afgedwaald was van ‘de Heidi in mij’. Bovenop een berg schreeuwde ik uit dat ik goed ben zoals ik ben en ik voortaan míjn leven ga leiden. Mijn baan besloot ik op te zeggen.

“Hier nam ik gebeurtenissen waar, die ik met mijn verstand niet meer begreep. Het leek te toevallig.
Ik voelde een soort roep, dat deze week een keerpunt in mijn leven zou worden.”

Mijn nieuwsgierigheid bracht me naar een nieuwe werkelijkheid: de onzichtbare wereld. Ik volgde opleidingen om energetisch bewuster te worden en anders te leren voelen en kijken. Steeds meer begon ik mezelf te doorgronden.
Het leek wel alsof er een nieuwe heimwee ontstond….een verlangen om thuis in mezelf te komen.

ontstaan Zonne-Wende

Zo is in 2006 het moment van ommekeer gekomen. De naam Zonne-Wende is tijdens een zomervakantie op de Noordkaap ontstaan. Het is er dan 24 uur licht. Voor mij symbolisch het licht dat er altijd is. Ook als we het zelf niet kunnen zien.
Kennelijk is er in mijn leven af en toe een spel tussen bergen, lucht en zon waar er op een of andere manier een ervaring ontstaat waaruit iets nieuws voortkomt op het juiste moment.

vorm zoeken

Naast gesprekscoaching zocht ik een vorm voor lichaamsbewustzijn. Een coach vroeg mij “waarin kan je dan écht jezelf zijn?” Ik zei “als ik dans. Maar ja, nu ben ik boven de 40….” Toch liet dit inzicht me niet los. Een nieuwe ontdekkingstocht begon. Ik zocht een dansvorm die mij in hart en ziel kon bewegen maar ook een vorm die “mij bij elkaar houdt”. Structuur heb ik nodig.

klassieke muziek

Ik startte de opleiding Danstherapie methode Querido. Mijn emoties begonnen weer te stromen. Voor het eerst voelde ik de helende werking van klassieke muziek. Hier werd ik bewuster van een basisvertrouwen. Onze wezenskern, een oerbron die in je zit. Noem het zoals je wilt. “Levensbron, God, Liefde…”

Je hebt basisvertrouwen nodig om op weg te gaan.

Tijdens de afronding van de Danstherapie keek ik naar de video “Engelwerken” van Friedel Kloke-Eibl, van het Instituut voor Meditation des Tanzes – Sacred Dance in Duitsland. Ik wist meteen, dit wordt mijn vervolgstap.

In 2014 heb ik de opleiding tot Docent afgerond. In 2019 volgde ik een Aufbaustudium bij Friedel Kloke-Eibl. Tevens zet ik me actief in als 2e voorzitter van de Beroepsvereniging Fachverband Meditation des Tanzes.

thuis

Meditation des Tanzes ervaar ik als een weg in de stilte, een verlangen om telkens opnieuw met mijn diepste kern in contact te komen. En soms overvalt mij zo’n gevoel van “Thuis in mezelf”. Dat geeft mij rust.

Verbonden met anderen in een cirkel, ontdek ik wat het betekent om mens te zijn. We hebben elkaar nodig. We maken allemaal deel uit van een groter geheel.

alles is één

Mijn eindscriptie schreef ik over de dans ‘Alles is Een’. Een weg van chaos naar eenheid (heelheid). Net toen ik het idee had dat ik heelheid had ontdekt, werd ik door een hartinfarct geraakt. Alsof ik weer in chaos lag. Maar deze bijzondere ervaring heeft mij geleid naar een nieuwe waarheid…hoe ritmisch en geordend het leven is, hoe we begeleid worden.

Het zijn de ervaringen die me levensvertrouwen geven en die de positieve krachten van de “Heidi in mij” los maken.

Het leven vieren

Ik balanceer tussen uitersten in mezelf. Een uitbundige kant, die het leven groots wil vieren en altijd mogelijkheden ziet. En een kant die zich regelmatig in stilte terugtrekt.

“Ga de weg
die zowel naar binnen
als tegelijkertijd
naar buiten is
stil en rustig
naar buiten kan ook
naar binnen zijn
dat is één.
  Alles gaat samen
Niets is gescheiden
Niets kan zonder het andere.” (Eliza Mijn)

De Heidi is eigenlijk altijd op zoek geweest naar levenswijsheid. Een diepere verbinding met al wat er is. Het lukt me steeds beter om actief in het leven te staan waarbij ik tegelijkertijd innerlijk stil en vrij kan zijn.
En hoop ik dat ik nog heel lang mijn vreugde in dat wat ik beleef mag ervaren en delen met anderen.

lieve groet,
Jeaneth