Zweetdruppels en sandalen

Dansen in de kerk. Ik werd gevraagd of ik Sacred Dance wilde geven tijdens de Open Kerkdagen in Markelo. In de uitnodiging had ik vermeld dat mensen konden kijken, luisteren naar de muziek of zelf meedansen……

Zomerse hitte

Het was heet die dag, meer dan 37 graden. Een aantal mensen, die bij mij in een cursus dansen, waren meegekomen.dansen in de kerk in Markelo bij Deventer

Na een welkomstwoordje heb ik mensen uitgenodigd om mee te doen. Mannen en vrouwen staan op en sluiten zich bij ons aan. Enigszins bezweet en sommigen gewoon op sandalen.

We kennen elkaar niet

We beginnen met de Zonnedans. Gevolgd door o.a. de Vriendschapsdans en een oude Griekse begroetingsdans. Ik geniet. We kennen elkaar niet eens. We weten niets van elkaar, geen voorstelrondje of naamkaartjes. En toch dansen we samen in een kring.

Kracht van intentie

Het zijn deze momenten, waarop ik voel dat de keuzes die ik heb gemaakt de juiste zijn geweest. Hoe lastig soms ook. Door nooit op te geven waar ik diep in mijn hart naar verlangde. Met een rotsvast vertrouwen.

Sacred Dance

Tijdens deze avond vertelde ik iets over Sacred Dance Het kan een weg in bewustwording zijn om meer tot jezelf te komen. Door rustige, ingetogen en door energieke, vreugdevolle dansen. Het is geen wedstrijd- of showdans. Daarom voelt het bijzonder dat er nu naar ons gekeken kan worden.

De mensen die naar ons kijken laten in de pauze en na afloop weten dat ze onder de indruk zijn.

Een bezoeker: “Het is eigenlijk zo mooi om er naar te kijken en te luisteren. Dat raakt je ook.”

Mag ik een gebed dansen in de kerk?

Mensen groeien in bewustwording en spiritualiteit. Het goddelijke laat zich op vele manieren ontdekken. In je werk, in een woord, in kunst, in muziek en dans. Heel graag wilde ik de gebaren van het Onze Vader op muziek dansen. In de voorbereiding vroeg ik me soms af, of ik me niet op glad ijs zou begeven. Dat was een stem uit mijn verleden. We gaan het gewoon doen!
Sacred Dance is een universele taal waar ieder voor zich iets groters binnen en/of buiten zichzelf kan ervaren.

Een gebaar wordt een hartsgebaar

Mijn keuze viel op een Russisch/Byzantijns gezongen Onze Vader. Hoewel de klanken met me resoneren, versta ik geen woord. Dus had ik me voorbereid dat op het juiste moment de juiste gebaren zouden plaatsvinden.
Concentratie, focus en timing. Ondanks de hitte. Want het is meer dan zomaar een handgebaar. Ergens wil ik toch dat het goed gaat. Bovendien wil ik mensen geen trucjes of technieken aanleren.
Een gebaar wordt een hartsgebaar als je het kunt voelen. Dan doe je geen gebaar, je bent het gebaar.
Dat is voor mij bezieling.

Al dansend, samen in deze kerk, was er iets essentieels te voelen. Licht en luchtig zijn we aangeraakt in hart en ziel. Met zweetdruppels, en gewoon op sandalen.

Jeaneth

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *