Ode aan het sneeuwklokje

Ik hou van het moment waarop ik voor het eerst weer sneeuwklokjes in het midden -ons focuspunt- van de danscirkel zet. In onze tuin zijn weer volop sneeuwklokjes. Ze openen zich als het licht wordt. Een soort pril begin en moment van (opnieuw) ontwaken, aankondiging van de lente. Dan “moet” ik de Lenteserenade dansen op muziek van Secret Garden.
Sneeuwklokjes… ze maken elk jaar iets in mij los.

“Wanneer men de kracht voor de kleine dingen heeft, heeft men ze ook voor de grote”. (Etty Hillesum)

Dit citaat laat zien dat er geen vanzelfsprekendheid is. Je moet er toch enige bereidheid voor tonen, misschien enige moeite, om het hart van het sneeuwklokje te willen en kunnen zien. En daarmee bedoel ik symbolisch ook ons eigen hart. Om waar te nemen wat in ons leeft, moet er ook een bereidheid zijn.

Alles lijkt vaak zo gericht op groot, groter, grootst. Of meer, meer….
Bestaat er eigenlijk wel verschil tussen groot en klein. Is het niet door mensen bedacht om iets zo uit te drukken.

Hoe groot is het hart van een sneeuwklokje? Het is toch bijzonder dat ze zich opent als het licht wordt, met haar hart naar de aarde gericht. Licht is niet alleen boven je, het is overal. Zelfs het piepkleine stemmetje in je hart is zo groots en zo vol van licht. Laat het leven. Je hoeft je er alleen maar voor open te stellen.
Het grote zit gewoon in het kleine…

Jeaneth

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *